Link

C‑154/15, C‑307/15, C‑308/15 – hiszpańskie banki przegrywają
Trybunał Sprawiedliwości Uni Europejskiej w 2016-12-21 stwierdził, że sądy krajowe mają chronić konsumentów przed nieuczciwością banków.

 

W uzasadnieniu wyroku czytamy m.in.:

do sądu krajowego należy wyłącznie i jedynie wykluczenie stosowania nieuczciwego warunku umownego, tak aby nie mógł on wywoływać wiążącego skutku wobec konsumenta, przy czym sąd ów nie jest uprawniony do zmiany treści tego warunku (zob. podobnie wyrok z dnia 14 czerwca 2012 r., Banco Español de Crédito, C‑618/10, EU:C:2012:349, pkt 65).
(…)
Z powyższych rozważań wynika, iż art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny uznany za nieuczciwy należy co do zasady uznać za nigdy nieistniejący, tak by nie wywoływał on skutków wobec konsumenta. W związku z tym sądowe stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiego warunku powinno mieć co do zasady skutek w postaci przywrócenia sytuacji prawnej i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w braku rzeczonego warunku.

Ten wyrok oznacza, że hiszpańskie banki muszą zwrócić ok. 4 mld euro, które nielegalnie pobierały od kredytobiorców.

 

W polskich umowach kredytowych typu NIBY-CHF nieuczciwe są przeliczenia walutowe, Dlatego polskie sądy powinny wydawać wyroki, według w których banki powinny:

  • wyliczać raty w oparciu kwotę wykorzystanego kredytu w PLN z oprocentowaniem opartym o LIBOR CHF
  • zwrócić nadpłaty powstałe w wyniku nieuczciwych przeliczeń walutowych

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *