Kategoria: wyroki

W ocenie Sądu powód pomimo spoczywającego na nim ciężaru dowodu określonego w art. 6 kc nie wykazał i nie udowodnił, że pozwani są zobowiązani do zapłaty kwoty z tytułu umowy kredytu stanowiącej przedmiot sporu, w szczególności powód nie udowodnił, aby pozwani posiadali wobec powoda zadłużenie uprawniające do wypowiedzenia umowy i postawienia go w stan natychmiastowej wykonalności, w tym nie udowodnił, aby bank złożył skutecznie oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu. Powyższe stwierdzenie tym samym nie pozwala na przypisanie aktualnie pozwanym odpowiedzialności kontraktowej wobec powoda jako dłużnikom osobistym, ani też jako dłużnikom rzeczowym.

Sąd Okręgowy w Warszawie
(sygn. akt: XXV C 1934/1615)

Sąd Okręgowy napisał także w uzasadnieniu tego wyroku z 2017-03-20:
„W ocenie Sądu nawet gdyby uznać, że powód dokonał skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu to i tak zgłoszone roszczenie nie mogłoby zostać uwzględnione. Zdaniem Sądu pozwani przedstawili bowiem zasadny zarzut dotyczący zawarcia w przedmiotowej umowie kredytu niedozwolonych klauzul umownych indeksacyjnych. Klauzule te należało uznać za bezskuteczne wobec pozwanych, a w konsekwencji za niewykazaną należało potraktować wysokość wierzytelności powoda wobec pozwanych.”

PRAWOMOCNE ODFRANKOWIENIE KREDYTU w 1 rok

  • w maju 2016r. klient przestaje płacić raty
  • w sierpniu 2016r. bank wypowiada umowę (nieskutecznie)
  • w listopadzie 2016r. bank pozywa klienta (nakaz zapłaty)
  • w marcu 2017r. bank przegrywa nieprawomocnie (na pierwszej rozprawie)
  • w kwietniu 2017r. Raiffeisen przegrywa prawomocnie (nie składa apelacji, po zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku)

Prawnikiem kredytobiorcy była adw. Teresa Maciejewska

Kredytobiorcę opisuje historię na blogu OdfrankujKredyt.info.

W niniejszej sprawie umowa kredytowa w spornych przepisach §2 ust. 1 i 2, §3 ust. 2 oraz §5 ust. 5 przedstawiała mechanizm przeliczeniowych, który w ocenie Sądu kształtuje prawa i obowiązki powodów w sposób godzący w dobre obyczaje, rażąco naruszając ich interesy.
(…)
Tak skonstruowany mechanizm przewalutowania kredytu prowadzi do nieuzasadnionego świadczenia pieniężnego po stronie powodowej, które następnie oprocentowane zgodnie z postanowieniami mowy.

Sąd Rejonowy we Wrocławiu
(sygn. akt: XIV C 2227/15)

Sąd Rejonowy napisał także w uzasadnieniu tego wyroku z 2016-08-01:
„Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Powódka domagała się zapłaty kwoty 39.993,37zł wraz z odsetkami podnosząc, iż kwota ta stanowiła świadczenie nienależne pobrane przez stronę pozwaną w oparciu o klauzule abuzywne zawarte w umowie kredytu hipotecznego.”

2017-08-10 Sąd Okręgowy podtrzymał wyrok Sądu Rejonowego (sygn. akt II Ca 2227/16).

PRAWOMOCNE ODFRANKOWIENIE KREDYTU w 2 lata

  • we wrześniu 2015r. klient pozywa bank
  • w sierpniu 2016r. klient wygrywa nieprawomocnie
  • w sierpniu 2017r. klient wygrywa prawomocnie

Prawnikiem kredytobiorcy była r.pr. Agnieszka Sobczak z K&L Legal Granat i Wspólnicy Sp. K.

Uznanie mechanizmów zmiany oprocentowania oraz przewalutowania za prawnie wadliwe, przy braku innych postanowień umownych w tym zakresie, musi prowadzić w świetle dokonanych powyżej rozważań do stwierdzenia, że powódka swoje zobowiązanie powinna spłacać przy zastosowaniu pozostałych postanowień a w tym oprocentowanie 3,36% o jakim mowa w § 2 ust. 4 z pominięciem przeliczeń po kursie (…), kwota i waluta jak również oprocentowanie kredytu nadal bowiem jest określone w umowie,

Sąd Rejonowy we Wrocławiu
(sygn. akt: XIV C 2726/15)

Sąd Rejonowy napisał także w uzasadnieniu tego wyroku z 2016-07-20:
„Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Powódka domagała się zapłaty kwoty 54.182,35 zł wraz z odsetkami podnosząc, iż kwota ta stanowiłą świadczenie nienależne pobrane przez stronę pozwaną w oparciu o klauzule abuzywne zawarte w umowie kredytu hipotecznego.”

2017-07-20 Sąd Okręgowy uznał apelację banku za oczywiście bezzasadną (sygn. akt II Ca 2200/16).

PRAWOMOCNE ODFRANKOWIENIE KREDYTU w 2 lata

  • w sierpniu 2015r. klient pozywa bank
  • w lipcu 2016r. klient wygrywa nieprawomocnie
  • w lipcu 2017r. klient wygrywa prawomocnie

Santander Consumer Bank musi po wyroku:

  1. zwrócić nadpłatę wynikająca ze stosowania nielegalnych przeliczeń walutowych
  2. zapłacić odsetki od nadpłaty tj. kwoty nielegalnie zawyżonych i pobranych od klienta rat
  3. zwrócić koszty zastępstwa procesowego klientowi (koszt prawnika wg stawek określonych prawem)
  4. skorygować harmonogramy na przeszłość tj. liczyć raty od wypłaconej kwoty PLN z oprocentowaniem LIBOR CHF + marża banku (określona w umowie)
  5. skorygować wpisy dotyczące kredytu w Biurze Informacji Kredytowej

Prawnikiem kredytobiorcy była r.pr. Agnieszka Sobczak z K&L Legal Granat i Wspólnicy Sp. K.

Media o sprawie: Gazeta Wrocławska

W niniejszej sprawie kredyt udzielony został w istocie w złotych polskich, zaś frank szwajcarski pełnił jedynie funkcję waloryzacyjną. Będąc wskaźnikiem waloryzacyjnym, frank nie może stać się przedmiotem żądania przed Sądem.

Sąd Okręgowy w Olsztynie
(sygn. akt: I C 478/16)

Sąd napisał także w uzasadnieniu tego wyroku z 2017-04-13:
„Tak skonstruowana umowa nie stanowi umowy kredytu, jest nieważna na podstawie art. 58 §1 k.c. w całości, zawiera bowiem liczne odstępstwa od definicji legalnej zawartej w prawie bankowym”.

Link

Sąd Rejonowy stwierdza nieważność umowy o tzw. kredyt indeksowany CHF

W październiku 2015r. Klient pozwał Getin Noble Bank.

W styczniu 2017r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Wola wydał wyrok (sygn. akt. I C 1750/16) korzystny dla „frankowicza”, w którym stwierdził że umowa o kredyt jest nieważna, bo jest sprzeczna:

  • z art. 69 Prawa Bankowego (legalna definicja kredytu)
  • z art. 353(1) Kodeksu Cywilnego (swoboda umów)

Skutek nieważności umowy o kredyt, był następujący:

  • Bank wypłacił ~200.000 PLN
  • Klient spłacił ~240.000 PLN (całkowita spłata kredytu i pozwał bank)
  • Bank ma zwrócić ~40.000 PLN + odsetki (przeczytaj wyrok)

Ponadto Sąd stwierdził, że nawet gdyby umowa była ważna, to indeksacja do CHF nie wiązałaby klienta. Czyli bank umieścił w umowie zapisy dotyczące indeksacji, aby móc się bronić „wiedziały gały (konsumenta), co brały”. Jednak sąd potwierdza, że zgodnie z prawem działa zasada „wiedziały gały (bankowe), co dawały”. Niedozwolone postanowienia umowne nie wiążą klienta, z mocy prawa i od dnia podpisania umowy.

Aby łatwiej się czytało, podkreśliłem niektóre fragmenty::

  • NIEBIESKI – nieuczciwe praktyki rynkowe
  • ZIELONY – nieważność umowy
  • FIOLETOWE – abuzywność, niedozwolone postanowienia umowne
  • ŻÓŁTY – rozliczenie i odsetki dla klienta

Link do wyroku i uzasadnienia (sygn. akt I C 1750/16)

Wyrok (…) ma charakter prejudykatu we wszystkich sporach z przedsiębiorcą, przeciw któremu został wydany, dotyczących postanowień powielających postanowienia zbadane w kontroli abstrakcyjnej (art. 479 ( 43) k.p.c.).

Sąd Rejonowy w Warszawie
(sygn. akt. VI C 1713/15)

PREJUDYKAT to taki sądowy precedens, wytyczna dla sądu, jak ma orzekać, która bazuje na tzw. powadze rzeczy osądzonej wcześniej. Frankowymi prejudykatami są prawomocne wyroki Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKIK) dot. niedozwolonych przeliczeń walutowych, które zostały wpisane do Rejestru Klauzul Niedozwolonych prowadzonego Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKIK).

 

SOKIK zbadał sprawę i stwierdził, że nieobiektywne sposoby ustalania kursów walut przez bank nie wiążą kredytobiorców (konsumentów). W praktyce oznacza to, że klienci mBanku, Millennium, BPH, DNB Nord, którzy mają w umowach zapisy z rejestru UOKIK, są w super sytuacji procesowej, bo nie muszą udowadniać że przeliczniki są wobec nich bezskuteczne. Sąd rozpatrujący sprawę frankowicza z prejudykatowego banku powinien przyjąć rozstrzygnięcie SOKIK za własne. Dlaczego? Zobacz art. 23d Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Link

Sąd Okręgowy potwierdza nieważność umowy o tzw. kredyt denominowany i zakaz waloryzacji kredytów

wyrok z uzasadnieniem to lektura obowiązkowa – polecam przeczytać kilka razy!!

W grudniu 2016r. Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok (sygn. akt. III C 75/16) korzystny dla frankowicza i wręcz miażdżący dla banku!!! Mec. Krzysztof Orski, który reprezentował kredytobiorcę, przygotował pozew, którego argumentacja została podzielona przez sąd (najpewniej w całej rozciągłości).
 

Oto krótki komentarz autora pozwu mec. Orskiego:

Największą wartością tego orzeczenia jest kompleksowe podejście do tematu tzw. kredytów „we frankach” dokonane w oparciu o logiczną analizę obowiązujących przepisów prawa.
mec. Krzysztof Orski, KonieczCHF.pl

 

Przeczytaj dłuższy komentarz mec. Orskiego do wyroku.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż tak skonstruowana umowa nie stanowi umowy kredytu, zawiera bowiem liczne odstępstwa od definicji legalnej zawartej w prawie bankowym.

(…)

Zobowiązanie kredytobiorcy polega na spłacie wykorzystanej części kredytu wraz z odsetkami i zapłaty umówionej prowizji. W omawianej sprawie wartość kredytu wyrażona została we franku szwajcarskim, natomiast wypłata kredytu i ustalenie wysokości raty odnosiło się do złotych polskich. W tej sytuacji kredytobiorca nigdy nie spłaca nominalnej wartości kredytu, bowiem z uwagi na różnice kursowe zawsze będzie to inna kwota (należy pamiętać, iż kredyt uruchomiono w złotych, a nie we franku szwajcarskim).

Sąd Okręgowy w Toruniu
(sygn. akt. I C 916/16)

Kwoty pobierane przez bank od powoda przy uwzględnieniu abuzywnego mechanizmu stanowią nadwyżkę. Skoro mechanizm waloryzacji nie wiąże, to oznacza, że bank wykorzystując ten mechanizm pobrał kwoty bez podstawy prawnej.

(…)

Powodowi przysługuje zatem roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia.

(…)

Odsetki ustawowe za opóźnienie od należnej powodowi kwoty zostały zasądzone od pozwanego na podstawie art. 455, 481 §1 k.c.
Sąd Rejonowy w Warszawie
(sygn. akt. VI C 1713/15)

Kwestionowaną klauzulę uznać należało równocześnie za sprzeczną z dobrymi obyczajami i rażąco naruszającą interesy konsumentów. Celem ubezpieczenia niskiego wkładu pozostawało zagwarantowanie pozwanemu Bankowi możliwie największych profitów przy równoczesnym (kosztem powodów) ograniczeniu ryzyka gospodarczego związanego z dokonaną czynnością bankową.
Sąd Okręgowy w Łodzi
(sygn. akt. III Ca 391/16)