Kategoria: wyroki

Kwoty pobierane przez bank od powoda przy uwzględnieniu abuzywnego mechanizmu stanowią nadwyżkę. Skoro mechanizm waloryzacji nie wiąże, to oznacza, że bank wykorzystując ten mechanizm pobrał kwoty bez podstawy prawnej.

(…)

Powodowi przysługuje zatem roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia.

(…)

Odsetki ustawowe za opóźnienie od należnej powodowi kwoty zostały zasądzone od pozwanego na podstawie art. 455, 481 §1 k.c.
Sąd Rejonowy w Warszawie
(sygn. akt. VI C 1713/15)

Kwestionowaną klauzulę uznać należało równocześnie za sprzeczną z dobrymi obyczajami i rażąco naruszającą interesy konsumentów. Celem ubezpieczenia niskiego wkładu pozostawało zagwarantowanie pozwanemu Bankowi możliwie największych profitów przy równoczesnym (kosztem powodów) ograniczeniu ryzyka gospodarczego związanego z dokonaną czynnością bankową.
Sąd Okręgowy w Łodzi
(sygn. akt. III Ca 391/16)

Przy tym w przypadku operacji wykonywanych na podstawie niniejszej umowy, wymiany walutowe odbywały się jedynie „na papierze”, dla celów księgowych, natomiast do faktycznego transferu wartości dewizowych w którąkolwiek stronę nie dochodziło. W efekcie różnica pomiędzy kursem zakupu danej waluty a kursem sprzedaży tej waluty przez bank, ustalanych wyłącznie przez pozwanego, stanowiła jego czysty dochód, zwiększający dodatkowo koszty kredytu dla klienta. W tym mechanizmie wyjątkowo mocno zauważalna była sprzeczność postanowienia § 11 ust. 4 umowy z dobrymi obyczajami, stanowiąc rażące naruszenie interesów powódki.
Sąd Apelacyjny w Szczecienie
(sygn. art. I ACa 16/15)

Link

C‑154/15, C‑307/15, C‑308/15 – hiszpańskie banki przegrywają
Trybunał Sprawiedliwości Uni Europejskiej w 2016-12-21 stwierdził, że sądy krajowe mają chronić konsumentów przed nieuczciwością banków.

 

W uzasadnieniu wyroku czytamy m.in.:

do sądu krajowego należy wyłącznie i jedynie wykluczenie stosowania nieuczciwego warunku umownego, tak aby nie mógł on wywoływać wiążącego skutku wobec konsumenta, przy czym sąd ów nie jest uprawniony do zmiany treści tego warunku (zob. podobnie wyrok z dnia 14 czerwca 2012 r., Banco Español de Crédito, C‑618/10, EU:C:2012:349, pkt 65).
(…)
Z powyższych rozważań wynika, iż art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny uznany za nieuczciwy należy co do zasady uznać za nigdy nieistniejący, tak by nie wywoływał on skutków wobec konsumenta. W związku z tym sądowe stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiego warunku powinno mieć co do zasady skutek w postaci przywrócenia sytuacji prawnej i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w braku rzeczonego warunku.

Ten wyrok oznacza, że hiszpańskie banki muszą zwrócić ok. 4 mld euro, które nielegalnie pobierały od kredytobiorców.

 

W polskich umowach kredytowych typu NIBY-CHF nieuczciwe są przeliczenia walutowe, Dlatego polskie sądy powinny wydawać wyroki, według w których banki powinny:

  • wyliczać raty w oparciu kwotę wykorzystanego kredytu w PLN z oprocentowaniem opartym o LIBOR CHF
  • zwrócić nadpłaty powstałe w wyniku nieuczciwych przeliczeń walutowych

Konsekwencją ustalenia, że umowa obejmuje niedozwolone klauzule było przyjęcie, że strony nie są nimi związane, co następuje ex lege ze skutkiem ex tunc.
Sąd Najwyższy

Według załączonego do pozwu wyciągu z ksiąg bankowych zobowiązanie pozwanych miałoby obejmować: 72 438, 62 zł z tytułu kapitału kredytu – nie wiadomo, jakiego okresu dotyczy wyliczenie tego kapitału, ale kwota ta musi zostać uznana za wadliwą – zgodnie z umową z dnia 05.11.2007 r. kredyt opiewał na 45 000 zł, natomiast zgodnie z aneksem z dnia 20.08.2008 r. na dzień 20.06.2008 r. kapitał kredytu pozostały do spłaty wynosił 44 747, 99 zł – z biegiem czasu kapitał kredytu mógł tylko maleć w związku ze spłatą kredytu, a nie rosnąć
Sąd Okręgowy we Wrocławiu
(sygn. akt. I C 847 / 16)